Hepsi de cümlelerin soğuk boşluğunda yaşıyorlardı.. Hayatlarının hiçbir döneminde istediklerini alamamanın daha doğrusu hayattan ne istediklerini anlamlandıramamanın nedensiz sinsi çöküntüsü içindeydiler belki hiç tanışmıyorlardı belki de herkesten daha yakın arkadaşlardı şu her şeyin ve her kesin kocaman bir sabun köpüğü olduğu gerçekliğin içinde… Kıstırılmışlıklarını fark edemiyor anlamsız bir keder içinde sürüklenip gidiyorlardı kafalarının güzel olup kontrol mekanizmalarını devre dışı bıraktıkları kısacık zaman aralıkları dışında gerçekten yaşadıklarını hissetmek bile çok güçtü kendilerine göre. Hepsi oldukları insanlardan hoşnutsuz bulundukları bedene isyan içindeydi. Aslında kendilerini sevmeyi başarabilselerdi belki de bu kadar melankolik bir ruh hali içinde bulmayacaklardı kendilerini…