Zaman acımasız davranmakta insana örtmesi gereken acıları unutturmazken güzel günleri birer birer siliyor hafızalardan… tutmaya çalıştıkça daha hızlı kayıp gidiyor hatıralar bir gece önce görülmüş güzel bir rüyadan..

Ben de birçok şeyi yedirmek istedim zamana hep daha keskin kötü zamanlar kaldı bana; sonraları vazgeçtim düşünmeyi yasakladım kendime o da olmadı çaresizim bu aralar. Ama kaçışlarda değilmiş çözüm özümsemekte ve aslında kendine yedirebilmekteymiş; şu aralar kafama dank etti ve o içselleştirme zamanı gelene kadar sabretmek gerekliymiş… Bazen çaresizliği de anlayabilmek gerek… Anlamak ve ona teslim olmak gerek çünkü bazen içten içe bilirsiniz çözümsüzdür ve savaşmaya çalışmak hiç ama hiç yardımcı olmaz sadece savaştıkça daha yorgun düşersiniz… Biraz kişisel bir tanımlama belki de ama en sonunda teslimiyetin niteliksiz beceriksiz sebebini gerçekten anlayabilirseniz belki o zaman savaşmaya başlayabilir ve sahip olduğunuz hayatı geri almaya çalışabilirsiniz… Ama bunu yaparken de kabullenmek gereken çok önemli bir şey var. Eski yaşatınız olamayacaktır hiçbir zaman geri gelen ve bambaşka insanlarla bambaşka duygularla gelen hayatı kucaklamanız gerekecektir. Eğer eskisini geri aldığınızı düşünüyorsanız gerçekten de sadece tavan arasına kaldırmışsınızdır arkada bırakmak istediklerinizi, çöpe atmaya kıyamamış bir gün gerekir özlerim korkusuyla kırık temeller ağır yükler barındıran bir gecekondu haline getirmişsinizdir sadece hayatınızı.. Tehlikenin bu kadar kıyısında yaşamayı kimsenin hakkettiğini düşünmüyorum..